Rzędy pinów w Plinko

Rzędy pinów to drugi z dwóch suwaków, jakie masz w Plinko. Ustawiasz nimi, ile razy kulka rozstrzygnie kierunek po drodze, a przy okazji ile przegród stanie na dole planszy.

Zakres jest wszędzie podobny: od ośmiu do szesnastu rzędów, przy czym domyślnie zastajesz dwanaście. Poniżej pokazujemy, co dokładnie zmienia każde ustawienie i kiedy warto sięgnąć po skrajne wartości.

Zależności i liczby w jednym miejscu

Suwak rzędów działa według kilku prostych reguł, które łatwo zapamiętać. Najpierw opisujemy je słowami, a zaraz potem pokazujemy w tabeli, jak zmieniają się przegrody i skrajne wartości.

Prosta zależność, którą warto zapamiętać

Liczba przegród jest zawsze o jedną większa niż liczba rzędów. Przy ośmiu rzędach dostajesz dziewięć przegród, przy dwunastu trzynaście, a przy szesnastu siedemnaście. Ta reguła działa w każdej wersji gry.

Druga zależność dotyczy szerokości. Im więcej rzędów, tym plansza jest szersza u podstawy, a różnica między środkiem a brzegiem rośnie. Skrajne mnożniki wspinają się wtedy wyraźnie wyżej, bo dotarcie do nich wymaga większej liczby skrętów w tę samą stronę.

Trzecia rzecz dotyczy samego czasu rundy. Przy szesnastu rzędach kulka ma dłuższą drogę, więc zrzut trwa nieco dłużej niż przy ośmiu. Różnica to ułamek sekundy, ale przy dłuższych seriach automatycznych daje się zauważyć.

Trzy ustawienia w jednej tabeli

Zestawienie dla średniego poziomu ryzyka, czyli ustawienia domyślnego. Wartości skrajne są przybliżone i różnią się nieco między wydawcami.

Przy wysokim poziomie ryzyka wszystkie te wartości rosną wielokrotnie, a przy niskim maleją. Oba suwaki działają razem, więc najszerszą skalę daje kombinacja szesnastu rzędów i wysokiego ryzyka. Szczegóły znajdziesz na stronach poziomy ryzyka i mnożniki.

Osiem, dwanaście i szesnaście rzędów

Każda szerokość planszy ma swój charakter i swoich zwolenników. Poniżej trzy najczęściej wybierane ustawienia, od krótkiej i czytelnej planszy po najszerszą, na której skrajne przegrody sięgają najwyżej.

Osiem rzędów: plansza krótka i czytelna

Najwęższe ustawienie, z dziewięcioma przegrodami. Wartości mieszczą się na ekranie z dużym zapasem, więc łatwo je odczytać nawet na telefonie.

Kulka ma tu tylko osiem rozstrzygnięć, przez co trafienia częściej lądują blisko środka. Sesja wygląda spokojnie i przewidywalnie, a pojedyncze rundy nie odbiegają mocno od siebie. To dobre ustawienie na start i na krótkie serie.

Osiem rzędów wybierają też gracze, którzy lubią obserwować tor kulki. Przy krótszej drodze widać wyraźniej każde odbicie, co jest po prostu przyjemne w odbiorze.

Dwanaście rzędów: złoty środek

Ustawienie domyślne u większości wydawców i najczęstszy wybór graczy. Trzynaście przegród daje wystarczający podział, żeby wyniki były zróżnicowane, a jednocześnie plansza pozostaje czytelna.

Przy tym ustawieniu skrajne mnożniki są już na tyle wysokie, że warto o nie zagrać, a środek nie schodzi tak nisko jak przy szesnastu rzędach. To sprawia, że sesja ma równy rytm bez długich odcinków bez zmian.

Jeżeli nie masz pewności, od czego zacząć, zostaw właśnie to ustawienie. Stanowi też najlepszy punkt odniesienia przy porównywaniu poziomów ryzyka, bo przy nim różnice między nimi widać najczytelniej.

Szesnaście rzędów: pełna szerokość

Najszersza plansza w grze, z siedemnastoma przegrodami. Tutaj skrajne wartości sięgają najwyżej, a przy wysokim poziomie ryzyka pojawia się mnożnik x1000 w tych wersjach, które go oferują.

Im dłuższa droga kulki, tym trudniej dotrzeć do samego brzegu, bo trzeba szesnastu skrętów w tę samą stronę. Dlatego większość trafień nadal układa się w okolicach środka, za to trafienie skrajne robi znacznie większą różnicę niż przy węższej planszy.

To ustawienie wybierają gracze, którzy grają dłuższymi seriami i lubią, gdy jedna runda potrafi odmienić obraz całej sesji. W połączeniu z niskim ryzykiem daje natomiast bardzo ciekawy efekt: szeroka plansza przy wyrównanych wartościach, czyli dużo przegród o zbliżonych mnożnikach.

Rzędy w codziennej grze

Teoria przydaje się najbardziej wtedy, gdy przekłada się na wybór przy konkretnej sesji. Zebraliśmy podpowiedzi na typowe sytuacje, zasady zmiany ustawienia w trakcie wieczoru i krótkie porównanie obu szerokości.

Jak dobrać liczbę rzędów do sesji

Trzy sytuacje, w których wybór narzuca się sam. Wszystkie wynikają z praktyki, a nie z matematyki planszy.

• Krótka przerwa, kilkanaście kulek. Osiem albo dziesięć rzędów. Wyniki są równiejsze, więc krótka seria daje pełniejszy obraz.
• Dłuższy wieczór przy planszy. Dwanaście rzędów. Najlepsza równowaga między tempem a rozrzutem, sprawdzona przez większość graczy.
• Seria automatyczna pod skrajne przegrody. Szesnaście rzędów. Przy setce kulek szeroka plansza ma szansę pokazać pełną skalę.

Jeśli chcesz sprawdzić, jak rozkładają się trafienia przy różnej liczbie rzędów, zajrzyj na stronę kalkulator szans. Pokazujemy tam, jak policzyć rozkład bez wzorów i arkusza.

Zmiana liczby rzędów w trakcie wieczoru

Suwak przestawia się między rundami, a nowa plansza pojawia się od razu razem z nowymi wartościami w przegrodach. W trakcie serii automatycznej ustawienia są zablokowane, więc zmianę najwygodniej zrobić po jej zakończeniu. Dobrą praktyką jest też trzymanie się jednej szerokości przez co najmniej dwadzieścia kulek, bo dopiero wtedy widać, jak ta plansza zachowuje się naprawdę.

Węższa czy szersza plansza

Pytania o liczbę rzędów